توسعهدهندگان و علاقهمندان به هوش مصنوعی با وجود پیشبینیهای اولیه مبنی بر تسلط این فناوری بر بازار نشر، همچنان با چالش عدم استقبال مخاطبان از کتابهای تولیدشده با چتباتها مواجه هستند.
به نوشتهی فیوچریسم، بررسیهای اخیر نشان میدهد که فاصلهی میان تبلیغات تبلیغاتی و واقعیت عملکردی مدلهای زبانی بزرگ رو به افزایش است. کاربران در انجمنهای تخصصی این پرسش را مطرح کردهاند که چرا با وجود توانایی فنی نگارش، کتابهای انسانی همچنان جایگاه خود را حفظ کردهاند.
کارشناسان حوزهی فناوری علت اصلی این موضوع را پدیدهای به نام «پوسیدگی بافتار» معرفی میکنند. با افزایش طول پاسخهای یک چتبات، توانایی سیستم برای حفظ انسجام مطالب بهشدت کاهش مییابد و این محدودیت مانع نگارش رمانهای بلند یا کتابهای منسجم میشود.
بخش آموزش نیز برخلاف انتظارات اولیه، تحول چشمگیری را با ورود ابزارهای هوش مصنوعی تجربه نکرده است.ریان برور، از کارکنان OpenAI، با انتشار مطلبی در ایکس از عدم شکلگیری رنسانس آموزشی به کمک هوش مصنوعی ابراز ناامیدی کرد.
ادغام ابزارهای هوش مصنوعی در فرآیندهای آموزشی به دلیل تمایل این سیستمها به ترکیب اطلاعات درست و نادرست با نتایج مطلوبی همراه نیست. این فناوری بدون به چالش کشیدن کاربر برای تحقیق و تحلیل دادهها، محتوا را ارائه میدهد که این امر کارایی یادگیری را کاهش میدهد.